Dur! bırak kaynasın kahvenin suyu,
Bana İstanbul’u anlat nasıldı?
Bana boğazı anlat nasıldı?
Haziran titreyişlerle kaçak yağmurlar ardı
Yıkanmış, kurunurmuydu yine o yedi tepe
Ana şefkati gibi sıcak bir güneşle

İnsanlar gülüyordu de
Trende, vapurda, otobüste,
Yalanda olsa hoşuma gidiyor, söyle.
Hep kahır, hep kahır, hep kahır
Bıktım be…

Dur! bırak, kalsın, açma televizyonu
Bana istanbulu anlat nasıldı?
Şehirlerin şehrini anlat nasıldı?
Beyoğlu sırtlarından yasak gözlerimle bakıp
Köprüler, sarayburnu, minareler ve halice öv
Diyiverdin mi bir merhaba, gizlice

İnsanlar gülüyordu de
Trende, vapurda, otobüste
Yalanda olsa hoşuma gidiyor, söyle.
Hep kahır, hep kahır, hep kahır
Bıktım be…

Dur! bırak, kımıldama, kal biraz öylece n’olur
Kokun istanbul gibidir, gözlerin istanbul gecesi
Şimdi gel sarıl, sarıl bana kınalım
Gökkubbenin altında ordada beraber
Çok şükür diyerek yeniden başlamanın hayali
Hasretinin çölünde sanki bir pınar gibi

İnsanlar gülüyordu de
Trende, vapurda, otobüste
Yalanda olsa hoşuma gidiyor, söyle.
Hep kahır, hep kahır, hep kahır
Bıktım be…

CEM KARACA

Bu Yazıyı Paylaşın

Ben şu kısa boylu hayatta
uzun boylu kederlerle acırım.
Yorar beni şu telaş, şu karmaşa.
Bir sığınak aranırken şu uğultuda,
bir aşk gelir, bir yara.
Bir yara…
Bir yara daha!

Eski bir aşk,
yeni bir ayrılıktır her zaman.
Bunu kuşlar sorar, yıldızlar da anlatır.
Kimse bilmez be canım,
bir yara bir ömrü nasıl kanatır…
Ben seni hep ayrılıkla anmışım
Titreyen ellerimle günlerin buğusuna adını…
Hep adını yazmışım.
Bir aşk gelmiş bir yara.
Bir yara…Bir yara daha!

Eski bir aşk,
yeni bir ayrılıktır her zaman.
Bunu kuşlar sorar, yıldızlar da anlatır;
kimse bilmez be canım
bir yara bir ömrü nasıl kanatır…
 
Yılmaz Odabaşı

Yılmaz Odabaşı’nın Şiirleri

Bu Yazıyı Paylaşın

1. Anabel Lee (2,9 mb)

2. Desem Ki (2,6 mb)

3. Bir aşk Şiir “Sana” (1,8 mb)

4. Birisi (2,7 mb)

5. Sevdalı Sözcükler (3 mb)

6. Yalnız Bir Opera (4,8 mb)

7. Sen Elimden Tutunca (3,4 mb)

8. Sevi Şiiri (4,8 mb)

9. Sen Sen Sen(3,6 mb)

*GÖNÜL* (5 mb)

10. Emperyal Oteli .İNDİR

11. Mutlu Aşk Yoktur (2,6 mb)

12. Gidersen Yıkılır Bu Kent (2,8 mb)

13. Hep Seni Sevdim (5,6 mb)

14. Zamana Adanmış Sözler IV (4,6 mb)

     (Sürgün Ülkeden Başkentler Başkentine)

15. Veda (2,9 mb)

16. Tahir İle Zühre Meselesi (3,6 mb)

*BU KALP SENİ UNUTUR MU* (4 mb)

Sesler videodan kesilmiştir(riplenmiştir), ses kalitesi çok iyi olmayabilir.

2008 ŞİİR DİNLETİSİ

1. Üçüncü Şahsın Şiiri

2. Anlatamıyorum

3. Aşkta yarın Yoktur

4. Desem ki

5. Eylül Sonu

6. Gitme N’olur

6. Ihlamurlar Çiçek Açtığı Zaman

7. Özletiyor Seni Bu Yağmurlar

8. Sen Sen Sen

9. Sevi Şiiri

10. Şiirsiz Yaşamak

11. Tahir ile Zühre

12. Telli Kavak

13. Veda

14.Şairlere Saygı

Bu Yazıyı Paylaşın

Cemal Süreya’nın Dilekçe adlı şiirini izle-oku       indir

Ben nerde bir çift göz gördümse
Tuttum onu güzelce sana tamamladım
Sen binlerce yaşayasın diye yaptım bunu
Bir bunun için yaptım
-Garson bira getir
Garsonun adı Barba

Cemal Süreya şiirleri

ÜSTÜ KALSIN

Ölüyorum tanrım

Bu da oldu işte.

Her ölüm erken ölümdür

Biliyorum tanrım.

Ama, ayrıca, aldığın şu hayat

Fena değildir...

Üstü kalsın...

Cemal SÜREYA hayatı

http://images.google.com.tr/images?hl=tr&q=cemal+s%C3%BCreya&um=1&ie=UTF-8&ei=0CTFSuWUB4PInAOJ3bVG&sa=X&oi=image_result_group&ct=title&resnum=12&ved=0CDAQsAQwCw

Bu Yazıyı Paylaşın

Ya zamanından çok erken gelirim
Dünyaya geldiğim gibi
Ya zamanından çok geç
Seni bu yaşta sevdiğim gibi

Mutluluğa hep geç kalırım
Hep erken giderim mutsuzluğa
Ya her şey bitmiştir çoktan
Ya hiçbir şey başlamamış

Öyle bir zamanına geldim ki yaşamın
Ölüme erken seviye geç
Yine gecikmişim bağışla sevgilim
Seviye on kala ölüme beş

AZİZ NESİN hayatı, eserleri

Aziz Nesin şiirleri

Bu Yazıyı Paylaşın

 Sen uykusuzluk nedir bilir misin
Tırnaklarınla yastığını parçaladın mı
Gözlerini tavana dikip
Düşündüğün oldu mu bütün gece
Ve bütün bir gün
Belki gelir ümidiyle bekledin mi hiçGelmeyince
Seni aramayınca
Ölesiye ağladın mı
Sonra çekilip en koyusuna yalnızlıkların
Ona ait ne varsa
Bir bir hatırladın mı

 
Sen günden güne erimeyi bilir misin
Dev bir ağacın vakarı içinde ölmeyi
Bir teselli aramayı
Issız parklarda, tenha sokaklarda
Ve bütün bir şehir uyurken uzaklarda
Deli divane yollara düşüp
Yaşlanmış bir köpek gibi
Eskimiş bir gömlek gibi
Atılmışlığını hissettiğin oldu mu
Sevmekten
Günler geceler boyunca yürümekten
Elin ayağın yoruldu mu

 
Sen yalnızlığın acısını bilir misin
Unutulmak bir hançer gibi saplandı mı sırtına
İçinde kıskançlığın zehirli çiçekleri açtı mı
Bütün gururunu çiğneyip
Sevdiğinin geçtiği yollarda
Bastığı toprakları eğilip öptün mü
Sen çaresizlik nedir bilir misin
Sen yokluk nedir gördün mü
Yanan başını
Duvarlara vurup parçalamak geldi mi içinden
Sen her gün bin defa öldün mü
 

Böyleyim diye ayıplama beni
Bir gün kendimi
Sonsuzluğun koynuna bırakırsam
Yaralı ve yenik bir asker gibi
Darılma
Unutma ki
Her seven isimsiz bir kahramandır
Unutma ki
İnsan; sevebildiği kadar insandır.

ÜMİT YAŞAR OĞUZCAN

Bu Yazıyı Paylaşın

Ayrıldığımız gündü.
Mutfaktaydık, buzdolabının yanında, kapısı açıktı,
her şey bambaşka görünüyordu yüzüne vuran o soğuk ışıkta
“Biliyor musun” dedin. “Sen neye benziyorsun biliyor musun?”
Epeydir aradığın bir şeyi bulmuş olmanın hem sevinç, hem keder veren
gizi bir an için bulandırmıştı yüzündeki tedirginliği, kırgınlığı.
Sis ışığa çıkmıştı.
 Sonra yavaşça çevirip başını yüzüme baktın kuyuya düşmeye
benzeyen derin bir korkuyla.
“Neye?” dedim, yan yanayken yaşadığımız ayrılığın adını sorar
gibi, “Neye?”
“Bilardo toplarına.”
“Neden?” dedim.
“Yazgını hep başkalarının ıstakalarının insafına bırakıyorsun da
ondan…”
Bir uçurum gibi derinleşen sessizlik o an başlamıştı bile bizi
birbirimizden uzaklaştırmaya.
Beni terk etmeden önce yaptığın son konuşma oldu bu.
Sonra iki arkadaşım geldi, birinin omzunda ağladım, hangisiydi
şimdi hatırlamıyorum. Sonra birlikte başka bir kente gittik, anlarsın ayrılığın
ilk günlerinde o eve katlanamazdım, sonra ben başka aşklara, sonra başka
evlerin duvarlarına başka takvimler astım.
Şimdi ne zaman birinden ayrılsam ıstakaların sesi patlıyor
kulaklarımda
ardından bilardo topları
dağılıyor dört bir yana
Seni hatırlıyorum o soğuk ışıkta bir daha
bir daha
bir daha

MURATHAN MUNGAN

Bu Yazıyı Paylaşın

 Sana büyük bir sır söyleyeceğim kapat kapıları
Ölmek daha kolaydır sevmekten
Bundandır işte benim yaşamaya katlanmam
Aragon
sana bir sır söyleyeceğim

	aç yüreğini
burası benim vatanım 
	ölmek de yaşamak da 
benim hakkım
	ve en çok bundan dolayı
sana burasını cehennem
	bana yine cennet vatan yapacağım


sana bir sır söyleyeceğim
	aç yüreğini
yaşadığın her an 
	mahşer menzilimdesin
soluk aldığın her an 
	mahşer menzilimdesin


sana bir sır söyleyeceğim
	aç yüreğini

burası benim vatanım
	camiler kenti: felluce
ben bağımsız yaşarım
	ben anasız yaşarım
ben babasız yaşarım
	ben oğulsuz yaşarım
ben kızım olmadan yaşarım
	ama vatansız yaşayamam


sana bir sır söyleyeceğim
	aç yüreğini
unutma 
	benim öldüğüm yer de vatanım
ya senin
	ve sen 
	petrolsüz yaşayamazsın
	yapamazsın yaşayamazsın
öfken hayalet öfkem gerçek
	öfkem gerçek öfken hayalet
ölmek ve öldürmek benim için onur
		senin için utanç
		senin için yüz karası


sana bir sır söyleyeceğim
	aç yüreğini
sen uyut dünya uyusun
sen uyut insanlık uyusun
 	ama ben uyanığım
	ama ben direneceğim
	işte kefenim bedenim


sana bir sır söyleyeceğim 
	aç yüreğini
	felluce içinde redif sesi var
	bakın yüreğine acep nesi var
	beni duymayana dostlar 
	hepten âhım var


sana bir sır söyleyeceğim
	aç yüreğini
		mahşer menzilindesin
		mahşer menzilindesin

sana bir sır söyleyeceğim
	aç yüreğini
		bayram bağımsızlığımladır

Bu Yazıyı Paylaşın

 Yürek Verilmez şiirini izle   indir

 Toplumsal Yaralar Dizesi şiirini izle    indir

Bu Yazıyı Paylaşın

hangi yıldızdır bilmem, gözlerin
kayar da üzerime rüveyda
önce tuhaf bir deprem yayılır bedenime
sonra açılır önümde ıstırab vadileri
silik renkleriyle adımlarıma
çözülmeye yüz tutan bir mazi mühürlenir
hayalin bittiği menfeze doğru
alaca bir at koşar içimde
zamansız, mekansız nefese doğru

uslanmaz bir yürek taşıdığıma dair
yaygın bir kanaat dolaşır aynalarda
oysa rüveyda
baştanbaşa ben
kevser akan, gül kokan bir kalbin filiziyim.

kitaplara sürdüğüm kapkara lekelerden
bir anlatsam nasıl utandığımı
bir doğrulsam eğildiğim yerlerden
ağarır tanyeri nilüferlerin
alaca bir at koşar içimde
ezer toynakları ile anılarımı

sular köpürmemeliydi rüveyda
kırılmamalıydı ıslak dalları hasret selvilerinin
ben zehire alışkınım, şerbete değil
rüyalar hefret eder avare duruşumdan
kabuslar çeker ancak derdimi yeryüzünde
sen gün boyu simsiyah bir ufukla beraber
ben her gece bir Mehdi türküsüyle çilekeş
yargılamak için zeval kayıtlarını
inkılab bekliyorum

hangi umut çiçeğidir bilmem, ellerin
uzanır da gönlüme rüveyda
derinden bir ok saplanır bağrıma
beynimi çağıran bir sese doğru
alaca bir at koşar içimde
zamansız, mekansız nefese doğru

varlığın cinayettir memleketimde işlenen
akıtır kanını en asil pehlivanların
yokluğun sükunettir kuşatır evrenimi
varlığın ve yokluğun ölümüdür baharın

artık eskisi gibi bakamıyorsun
göklerinde bir belkıs otururdu rüveyda
binlerce gökkuşağı olurdu kirpiklerin
güneş bir anne gibi dururdu başucunda
artık dokunamıyor kakülün bulutlara
karalara bürünmüş saçlarında dolunay
ben bu kadar zulme layık mıyım rüveyda

hangi ressamı vurur bilmem, endamın
sarar da benliğimi
ben beni tanımam kaldırımlarda
kafesleri yutan kafese doğru
alaca bir at koşar içimde
zamansız, mekansız nefese doğru

kırmızı bir kurdela bağlayarak alnına
duydun mu orkideye dua eden birini
bu ısmarlama yüzler yok mu rüveyda
bu yapmacık bebekler
gözyaşı akıtırken gülenler yok mu
beni kahrediyor geceler boyu

hangi çağın gelişidir bilmem, gülüşün
soluk bir dünyanın mezarlarına
gömerek gurbetimi
kapadı karanlığa Yesrip, kapılarını
meydan okuyuşun çağın ordularına
bilmem hangi mevsimin başlangıcıdır
doruklardan öte hevese doğru
alaca bir at koşar içimde
zamansız, mekansız nefese doğru

yasını tutuyorum kararttığım düşlerin
yıpranmış divaneler gibiyim sokaklarda
amansız bir ütopya üfleyen pencereler
lif lif yoluyor dram seyyahı bedenimi
önümde, haksızlığın hesaba çekildiği
hiç kimsenin kimseyi tanımadığı mahşer
arkamda, kare kare ömrümü belirleyen
hatırladıkça yanıp tutuştuğum resimler

söyle, nasıl aşarım pişmanlık dağlarını
yeniden bir nil olup taşar mıyım çöllere
kim giydirir başıma tacını nihayetin
kim takar bileğime hürriyet künyesini
karada balık gibi nasıl yaşarım, söyle

rüveyda, seziyorum; tahammülün kalmadı
ama dur, boşaltayım bütün çığlıklarımı
asırlardır köhne barınaklarda
küflenen, çürüyen çığlıklarımı

at vuruldu; içim paramparça rüveyda
gölgelerin ardına sakladım kusurumu
sen orda kayıtsızca gülümsüyor gibisin
ben burda damla damla eriyip akıyorum
yine de, çiğnetemem kimseye gururumu
istenmediğim yeri sessizce terkederim
hatıra kalsın diye bırakır da ruhumu
mahzun bir derviş gibi boyun büker, giderim
NURULLAH GENÇ

Bu Yazıyı Paylaşın